උදේ පාන්දර පුරුදු විදිහටම ස්ටේෂන් එකට ආවා. ගාර්ඩර් එක උඩට වෙලා බලා ගෙන හිටියා බෙල්ල රිදෙනකම්. දකින මිනිස්සු හිතනව ඇති උගුඩුවෙක් වගේ බලාගෙන ඉන්න හැටි විතරක් කියලා. ඒ වුනාට නෙත්මි නම් ආවෙ නැ. එයා අදත් ඉස්කෝලෙ යන්නෙ නෑ වගේද කොහෙද. උදේ පාන්දරම හිත පෑරුණා. නෙත්මිගෙ මූණ බලා ගන්නෙ නැතුව ඉස්කෝලෙ ගිහින් දවසම ඉන්නව කියන තක මතක් වෙන කොටත් පිස්සු වගේ. අද සිකුරාදා නිසා සති අන්තෙ බලාගන්න හම්බ වෙයිද කියන එකත් ෂුවර් නෑ. අනේ මටමයි වෙන්නෙ.
චාටර් කාලා බැරිම තැන හැමදාම පුරුදු ෆුට්බෝඩ් එකේ එල්ලලිලා කෝච්චියෙ ආවා. ඒත් ඉතින් පන්තියට යද්දි පරක්කු වෙලා. හොඳ වෙලාවට අපේ පන්ති භාර මිස්ගඑ පීරියඩ් එකක් නෙවෙයි. නැත්තම් උදේට කන්න හම්බ වෙනව හොදි නැතුව. පන්තියට එබිල බලනකොට මැත්ස් සර් පන්තියෙ. සර්ව දැක්කම මතක් වුනේ ගණන් හදාගෙන ඉන්න දුන්නා නේද කියල. මට බැරි නම් මොනව කරන්නද? හෙමිහිට පිටිපස්සෙ දොරෙන් පන්තිය ඇතුලට පැනගත්තා සර්ට හොරෙන්.
“ආ කසුන් මල්ලි, මොකෝ උදේ පාන්දරම චාටර් මූණ දාගෙන? ඇයි උඹේ සක්කර වට්ටම දැක්කෙ නැද්ද අද?” නදීරය ඉඳගත්තා විතරයි එපාම කරපු ප්රශ්නයක් ඇහුවා.
“ඇයි බං උලමො උඹට ඉරිසියද අපි සිරා බඩුවක් බහිනවට” මාත් අනිත් පැත්තට දුන්නා ඌට උත්තරයක්.
“අනේ උඹේ සිරා එක. කෑලි දැකල නැති උන්ටම හොඳයි ඕක. ඇයි බං මෙච්චර වෙලා ගියෙ එන්න? ඒකි හිටියද?” නදීරය ආයෙමත් ඇහුවා.
“නෑ බං , එපා වුනා බලාගෙන ඉඳල,. බැරිම තැන 7.00 ට්රේන් එකේ ආවා බං, තව ටිකක් හිටියනං ගෙදර යන්න වෙනව” මං කිව්වා.
“ආවත් වැඩක් නෑ නෙ බං , උඹට ගෙදරට වෙලා ඉන්න තිබුනනෙ ” නදීරය කට ඇරියොත් විනාසයි. මං උගෙ මූණ දිහා හොඳට බැලුවා.
“ඇයි බං උඹ එහෙම කියන්නෙ”
“පිස්සු උඹට සිරාවටම. එදා උඹ නහයෙන් ඇඬුවා නේද ඒකට කොල්ලෙක් ඉන්නව කියල ආරංචියක් තියෙනව කියල. ඇයි මචං තව ඕක පස්සෙන් යන්නෙ. තව ටික දවසනෙ, එක්සෑම් ගොඩ දාලා ඉම්මු, අපි දෙන්නා කැම්පස් ගිහින් බඩු දාගෙන මුන්ට පේන්නත් එක්ක යං බං” නදීරය කියන ඒවා අහගෙන ඉන්න කොට මං ගැනම කලකිරෙනව වෙලාවකට.
“පිස්සු කෙලිනවට ඩිග්රි දෙන රටක් තාම නෑනෙ බං , ඒක හින්දා කැම්පස් යන්න වෙන්නෙ උඹට විතරයි” මං නදීරයට කිව්වා.
“උඹට කියල වචන නාස්ති කරන එක අපරාදෙ බං” නදීරය කිව්වෙ නෝක්කාඩුවෙන් වගේ.
“අංක විසි පහ”
එක පාරටම මැත්ස් සර්ගෙ කෑ ගහන සද්දෙට මං උඩ ගියා.
“අංක විසි පහ, කසුන් ජයරත්න” සර් ආයෙමත් කෑගනව
“ඉන්නවා” මට ඉබේම කියවුනා
“ඉන්නව නෙවෙයි , ගිහිං පේපර් එක ගනිං , ගිය පාර ටර්ම් ටෙස්ට් එකේ පේපර් බෙදන්නෙ ඔය.” මාලින්ද පිටි පස්සෙ ඉඳගෙන කිව්වා. මමත් ඉක්මනට නැගිටල ගියා සර් ළඟට.
“හොඳට වැඩ කරල තියෙන්නෙ ඔය තමුසෙ” සර් පේපර් එක මට දුන්නෙ එහෙම කියන ගමන්. මං බැලුවා ලකුණු කීයද කියල. බලපු ගමන් ලැජ්ජ හිතෙනව ලකුණු විසි තුනයි. පේපර් එකත් අරගෙන ගිහින් ඉඳගත්තා. ඒ ලෙවල් කණු තුනක් එන එක දැන් නම් අහන්න දෙයක් නැහැ. කවදා ගොඩ ඒමක් තියෙයිද කියල හිතා ගන්න අමාරුයි. මේ විදිහට කලොත් නම් දහ පාරක් විතර විභාගෙ කරන්න වෙයි අඩුම ගානෙ එස් තුනක් ගන්න වත්. නදීරය එබුනා මගෙ පේපර් එකට. ඌ මං දිහා දැම්මා අමුතුම බැල්මක්.
“කීයද උඹට” මං ඇහුවා
“හැත්ත හතයි” උගෙ මූණ සතුටින් පිරිල. ඉස්කෝලෙ විභාගෙදි ලකුණු හැටකට වඩා ගන්න පුලුවන් එක්සෑම් ගොඩම තමා කියල හැමෝම කියන්නෙ. මගෙ හිත මටම දොස් කියනව. මං කොහොමද ගෙදර ගිහින් මේවා අම්මට කියන්නෙ. ගොඩ යාමක් තියෙනවද කියල හිතෙනකොටත් බය හිතෙනව. ගෙදර ගියහම හිතනව වැඩ කරනව , ගණන් හදනව කියල. නංගිත් රෑ නිදිමරාගෙන තේ හදල දෙනව . ඒ වුනාට මොනව හරි කුරුටු ගාලා නිදිය ගන්න එක තමයි කරන්නෙ. ඉස්කෝලෙ ආවත් ඕනැවට එපාවට. කලාස් ගියත් අමුතු වෙනසක් නැහැ. ජීවිතේ හරි ගස්සගන්න ලොකු ඕනෑකමක් තියෙනව. පටන් ගන්න ආරම්භක ලකෂ්යයක් හොයාගන්න බැරුව තමයි දැං දඟලන්නෙ.
ගණන් පීරියඩ් දෙක ඉවරවෙලා සර් යන්න ගියා. කොහොම හරි හදනව කියල ටියුට් එකක් අතට ගත්තා. සාපේක්ෂ ප්රවේගය ගාණක් බැලුවා හදන්න පුලුවන්ද කියල. මුල පේලි දෙක තුනක් ලිව්වා. ඊට පස්සෙ හදන විදිහ හිතාගන්න බැහැ. ඒ පාර අවකලනය ගණන් ටිකක් ගත්තා හදන්න. පලවෙනි ගාන අමාරුවෙන් හදා ගත්තා. දෙවනි ගාණට ආවා විතරයි ආයෙත් හිර වුනා.
“මොකෝ බං උඹ ඔය කරන වැඩේ තේරුම” නදීරය ආයෙත් එබුනා.
“නෑ බං හැම ටියුට් එකේම හදන්න පුලුවන් ගණං දෙක තුනවත් හදල බලනවා” මං කිව්වා
“අනේ මෝඩ පැටියො , අර කවුද රජ කෙනෙක් තැනින් තැන යුද්ධ කලා වගේ ගණං හදන්න බෑ බං, මෙහෙ ගනිං උඹට කියල දෙන්න ඔය ටික” නදීරය ටියුට් එකත් අරගෙන ලෑස්ති වුනා. මාත් බොහොම උනන්දුවෙන් නදීරය කියන එක අහගෙන හිටියා.
